آدميان است . خداوند آدمى را به ابزارهاى تغذيهء كارآمد و ظريف مجهّز كرده است و موجوداتى از زمينيان مانند حيوانات و گياهان را با ماندگارى زندگى سازگار كرده است . طبيعت سالم آدمى نيز بدون نفرتى به سوى آنها كشش دارد و به همين دليل هر چيزى كه طيّب است از نظر شرع حلال است . همانطور كه جسم آدمى براى بقاى خود نياز به خوراك و غذا دارد ، روح او نيز براى رشد حيات طيّبهء معنوى خود حتى بعد از دنيا به روزى معنوى نياز دارد از اين رو حق تعالى دربارهء شهيدان فرمود : وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ » « 1 » و هرگز گمان مبر آنان كه در راه خدا كشته شدند مرده‌اند ، بلكه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزى داده مىشوند . پس رزق ، محدود به روزى مادّى نيست بلكه كمالات معنوى نيز خوراك انسان و ضرورى او براى استمرار زندگى معنوى در دنيا و آخرت است . و چون انسان مشتمل بر مادّه و روح است ، هنگامى كه انسان از خداوند متعال درخواست گشايش در روزى مىكند بايد گشايش در روزى مادّى و معنوى را به طور جمعى مورد توجّه قرار دهد . رزق هميشگى اميرمؤمنان عليه السلام در بيان ملكوتى خود تداوم در توجّه به حق را رزق هميشگى جان‌ها برشمرده است :

--> ( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 169 .